2002 WRZESIEŃ nagrania GRA 1. CZAS

Iwona Pasińska "Gra 1 Czas" PTT, Andrzej Karpiński, Reportaż muzyka 2002

07.09.2002, Polski Teatr Tańca, Pracownia Airbrush, Poznań-Skórzewo

O NAGRANIACH I PREMIERZE GRA 1. CZAS

Muzyka do spektaklu Gra 1. Czas Polskiego Teatru Tańca zostaje napisana dla Iwony Pasińskiej. Jest to debiut choreograficzny ówczesnej tancerki, a obecnie dyrektor poznańskiego PTT. Premiera spektaklu odbywa się w siedzibie PTT 21 listopada 2002 roku. Po wielu rozmowach powstaje wielogodzinny materiał, z którego wyselekcjonowane jest łącznie 30 minut fragmentów muzycznych. Z tych fragmentów, przy współpracy z artystką, powstaje zwarte opowiadanie muzyczne. Dopiero po skomponowaniu muzyki Iwona Pasińska rozpoczyna pracę nad choreografią spektaklu. Muzyka jest wykonywana na przetwarzane elektronicznie perkusjonalia i miniklawiatury. Wszystkie instrumenty i mikrofony przechodzą przez stereofoniczne efekty gitarowe. Ciekawym instrumentem jest coś pomiędzy triggerem, a mikrofonem stykowym. Jest to specjalnie przebudowana elektroniczna perkusja dziecięca. Jej pady są przytwierdzone bezpośrednio do obręczy perkusyjnych. Uderzenie lub drgania naciągu wzbudzają poprzez pady sample importowane za pomocą systemu midi prosto z modułu brzmieniowego miniklawiatury. Powstaje więc możliwość mieszania dźwięków akustycznej perkusji z np. fortepianem w unisono. Życzeniem Iwony Pasińskiej jest mechaniczność muzyki, zredukowana niemal wyłącznie do rozwiązań rytmicznych. Tancerze wykonują mechaniczne ruchy robotów. Choreografia jest uporządkowana matematycznie, a całości towarzyszy dokładne odmierzanie czasu. Jednak pod tym stechnicyzowanym światem jest żywy człowiek, dlatego muzyce towarzyszy wiele mikrodźwięków. Trzeszczące sprężyny, nienaoliwione zawiasy. Jakby coś osobistego, co przebija się z głębi. Dlatego podczas nagrań do stołka perkusyjnego zostaje włożony czuły mikrofon pojemnościowy, który podczas gry rejestruje najdrobniejsze skrzypienia i trzaski naturalnie synchronizowane z muzyką. Słychać dźwięki wyposażenia pracowni plastycznej, np. pracę plotera tnącego lub łańcuchów otwierających bramę przemysłową. Duża część z tego materiału zostaje wykorzystana do przyszłej płyty CD >> Muzyka do tańca.